Προτιμάτε να το ακούσετε;
Πατήστε εδώ για να το ακούσετε στην εφαρμογή Substack
#89 – «Nightwood», πίνακας του Jeff Dillon Fine Art
Καθώς οι δασικές πυρκαγιές συνεχίζουν να σαρώνουν τον Καναδά, επιστρέφω ξανά και ξανά στον πίνακά μου Nightwood. Τον δημιούργησα πριν από χρόνια, όμως τώρα έχει διαφορετικό βάρος — ένα βάρος που μοιάζει να είναι ριζωμένο σε όλα όσα παρακολουθούμε να συμβαίνουν σε ολόκληρη τη χώρα.
Η σχέση μου με το δάσος ξεκινά από την παιδική μου ηλικία. Πέρασα αμέτρητα καλοκαίρια εξερευνώντας τα δάση, σκαρφαλώνοντας σε δέντρα, αναποδογυρίζοντας φύλλα, παρατηρώντας το φως να διαπερνά την κόμη των δέντρων και μαθαίνοντας τον ρυθμό του φυσικού κόσμου. Για μένα ήταν κάτι περισσότερο από μια παιδική χαρά· ήταν ένας τόπος θαυμασμού, γαλήνης και σκοπού. Αυτή η αγάπη με ακολούθησε και στην ενήλικη ζωή και τελικά με οδήγησε στις σπουδές της φυτοκομίας, όπου εμβάθυνα στην κατανόηση του τρόπου λειτουργίας των οικοσυστημάτων και του γιατί τα δάση έχουν τόσο βαθιά σημασία.
Ακόμη και τώρα, φυτά γεμίζουν το εργαστήριό μου και δέντρα εμφανίζονται σχεδόν σε κάθε πίνακα που δημιουργώ. Έχουν γίνει μέρος του τρόπου με τον οποίο επεξεργάζομαι την τέχνη μου. Όμως το να βλέπω τα δάση να καίγονται — ολόκληρες περιοχές να πνίγονται στον καπνό, οικογένειες να εκτοπίζονται, την άγρια ζωή να απειλείται και τους πυροσβέστες να διακινδυνεύουν τα πάντα για να προστατεύσουν ό,τι έχει απομείνει — είναι σπαρακτικό. Και μας θυμίζει πόσο εύθραυστη έχει γίνει αυτή η ισορροπία.
Η ισορροπία για την οποία μιλάω δεν είναι μόνο οικολογική· είναι ταυτόχρονα συναισθηματική, κοινωνική και περιβαλλοντική. Για τόσο καιρό θεωρούσαμε δεδομένο ότι η φύση θα ανακάμψει, ότι τα δάση θα επουλωθούν και ότι οι εποχές θα περνούν όπως πάντα. Όμως αυτές οι πυρκαγιές έρχονται με μεγαλύτερη ένταση, πιο γρήγορα και νωρίτερα απ’ ό,τι παλιότερα. Το έδαφος δεν προλαβαίνει να ανακάμψει. Η άγρια ζωή δεν μπορεί πάντα να προσαρμοστεί. Τα συστήματα που υπάρχουν για την προστασία των ανθρώπων πιέζονται όλο και περισσότερο κάθε χρόνο.
Αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι απλώς η φύση να κάνει αυτό που έκανε πάντα· είναι η φύση υπό πίεση. Πολύ λίγη βροχή. Υπερβολική ζέστη. Γη που ξεραίνεται και κρατιέται όπως καλύτερα μπορεί. Και όλα αυτά συμβαίνουν σε κλίμακα που γίνεται αδύνατο να αγνοήσουμε.
Ζωγράφισα το Nightwood γνωρίζοντας ότι η φωτιά έχει παίξει εδώ και πολύ καιρό ρόλο στον κύκλο της φύσης. Υπό τις κατάλληλες συνθήκες, ανανεώνει τη γη, ανοίγει τα κουκουνάρια, απομακρύνει την υπερβολική βλάστηση και δημιουργεί χώρο για να ριζώσει νέα ζωή. Όμως αυτό που βλέπουμε τώρα μοιάζει διαφορετικό. Είναι διαφορετικό. Αυτές οι πυρκαγιές δείχνουν μια βαθύτερη ανισορροπία, την οποία οι περισσότεροι από εμάς αναγνωρίζουμε. Ένα κλίμα που αλλάζει. Μια αυξανόμενη αίσθηση επείγοντος. Και ένα ολοένα μεγαλύτερο κόστος για όσους ζουν πιο κοντά στη γη.
Αυτός ο πίνακας είναι ο δικός μου τρόπος να καταγράψω όσα συμβαίνουν. Όχι ως δήλωση, αλλά ως αποτύπωση ενός συναισθήματος. Ένας τρόπος να αναγνωρίσω τους ανθρώπους που το βιώνουν και το βαθύ συναισθηματικό τίμημα του να βλέπεις κάτι που αγαπάς να αγωνίζεται να επιβιώσει.
Αν έχετε επηρεαστεί, να ξέρετε ότι σας σκέφτομαι. Κι αν, όπως κι εγώ, έχετε περάσει τη ζωή σας νιώθοντας έλξη για τα δάση, για την ομορφιά και την ανθεκτικότητά τους, ελπίζω το Nightwood να σας προσφέρει μια στιγμή για να στοχαστείτε, να θυμηθείτε και να δημιουργήσετε χώρο μέσα σας για όλα όσα βιώνουμε αυτή τη στιγμή.
Και ακόμη και μέσα σε όλα αυτά, εξακολουθώ να πιστεύω σε εμάς, στην ικανότητά μας να ενωνόμαστε όταν αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Σε περιόδους κρίσης, συχνά είναι οι καθημερινοί άνθρωποι εκείνοι που μας δείχνουν πώς μοιάζει πραγματικά η ελπίδα. Γείτονες που βοηθούν γείτονες, κοινότητες που κινητοποιούνται για να στηρίξουν η μία την άλλη και πράξεις αθόρυβου θάρρους που μας θυμίζουν ότι δεν είμαστε μόνοι. Είναι μέσα σε αυτές τις συλλογικές στιγμές φροντίδας και ανθεκτικότητας που αρχίζει να διαμορφώνεται ο δρόμος προς τα εμπρός. Πιστεύω ότι μπορούμε να θεραπεύσουμε τη Γη, μαζί.
Jeff
