«Μεγάλα Πνεύματα»: Μια συνέντευξη με τον Jeff Dillon, Καλές Τέχνες
της Jen Collins
Το φθινοπωρινό τεύχος του The New Quarterly για το 2018 (#148) έχει στο εξώφυλλό του το έργο του Jeff Dillon «#65 – Μεγάλα Πνεύματα». Ο πίνακας απεικονίζει με μοναδικό τρόπο το Trinity College στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας.
Η αρχισυντάκτριά μας, Pamela Mulloy, εντυπωσιάστηκε από τη χρήση των χρωμάτων από τον Dillon και θέλησε να χρησιμοποιήσει αυτή την εικόνα στο επερχόμενο τεύχος μας. Το εκπληκτικό έργο ταιριάζει απόλυτα με το θέμα του τεύχους: «Το βάρος της ιστορίας».
Ήμασταν εξαιρετικά ευγνώμονες όταν ο Dillon προσφέρθηκε να δωρίσει τον πρωτότυπο πίνακα για δημοπρασία προς τιμήν του Wild Writers Literary Festival του 2018.
Μιλήσαμε με τον Dillon για να μάθουμε περισσότερα σχετικά με τα «Μεγάλα Πνεύματα», καθώς και για τις καλλιτεχνικές τεχνικές και τις πηγές έμπνευσής του.
Jen Collins: Ως φιλανθρωπικός οργανισμός, εκτιμούμε κάθε δωρεά, μικρή ή μεγάλη, αλλά ομολογούμε ότι είναι συναρπαστικό να βλέπουμε προς το παρόν τον καμβά να βρίσκεται στα γραφεία μας. Τι σας έκανε να αποφασίσετε να μας δωρίσετε το έργο σας;
Jeff Dillon: Σκέφτηκα ότι θα ήταν μια όμορφη χειρονομία να συνδέσω τον πρωτότυπο πίνακα με την έκδοση. Ήθελα να δώσω στο TNQ την ελευθερία να διαθέσει αυτό το έργο ή να το χρησιμοποιήσει όπως κρίνει κατάλληλο. Είχα την τύχη να επισκεφθώ το Trinity College δύο φορές στη ζωή μου και πάντα με εντυπωσιάζει ο αριθμός των βιβλίων και ο πλούτος της γνώσης που συγκεντρώνονται σε μία αίθουσα.
JC: Τα «Μεγάλα Πνεύματα» είναι η εικαστική σας αναπαράσταση του Trinity College στο Δουβλίνο. Παρατηρώντας το έργο σας, βλέπει κανείς ότι το μεγαλύτερο μέρος της έμπνευσής σας προέρχεται από τη φύση. Θα ήθελα λοιπόν να ρωτήσω: ποια ήταν η έμπνευση πίσω από αυτόν τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό;
JD: Μου αρέσει πραγματικά να δημιουργώ αρχιτεκτονικά έργα· η ζωγραφική κτιρίων και αστικών τοπίων αποτελεί το πραγματικά ικανοποιητικό αντίθετο της φύσης. Οι αρχιτεκτονικοί πίνακες μου επιτρέπουν να επικεντρώνομαι στην αντίληψη και στο τρισδιάστατο βάθος. Μια βιβλιοθήκη και η γωνία από την οποία απεικονίζεται το Trinity College σε αυτό το έργο μού επέτρεψαν να το πετύχω αποτελεσματικά.
JC: Περιγράφετε το έργο σας ως έντονα επηρεασμένο από Ευρωπαίους και Καναδούς καλλιτέχνες τοπιογραφίας. Από ποιους καλλιτέχνες επηρεάζεστε ιδιαίτερα; Πώς ενσωματώνετε την επιρροή τους στο έργο σας και τι το κάνει δικό σας;
JD: Επηρεάζομαι έντονα από τους καλλιτέχνες της Ομάδας των Επτά και από τη χρήση έντονων χρωμάτων σε ένα απλοποιημένο ύφος. Συχνά τοποθετούσαν δίπλα-δίπλα χρώματα που είναι ακραία αντίθετα μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα δυναμικό αποτέλεσμα. Επίσης, με συναρπάζει ένας αριθμός σύγχρονων καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο. Φέτος, μια πληθώρα έργων τέχνης από πολλά διαφορετικά ρεύματα αποτελεί πηγή έμπνευσης.
JC: Θαυμάζουμε την επιτυχία που έχετε χτίσει μέσα από το πάθος σας για την τέχνη. (Συγχαρητήρια για την παρουσίαση των έργων σας σε κουτάκια μπίρας craft της Stranger Than Fiction!) Ωστόσο, γνωρίζουμε ότι εργάζεστε εδώ και πολύ καιρό για να φτάσετε σε αυτό το σημείο. Θα μπορούσατε να μοιραστείτε μαζί μας την πιο αξιομνημόνευτη ιστορία απόρριψης και να μας πείτε πώς τη βλέπετε εκ των υστέρων;
JD: Οι απορρίψεις είναι συνεχείς, όπως και οι επιτυχίες μας. Έχω δείξει εξαιρετική επιμονή και πάθος, δουλεύοντας όσο πιο συχνά γίνεται, οποιαδήποτε ώρα, μέρα ή νύχτα. Ωστόσο, δεν έχω κάποια αξιομνημόνευτη ιστορία απόρριψης· έχω δεχθεί πολλές απορρίψεις επειδή επέμενα να δημιουργώ όσο το δυνατόν περισσότερες ευκαιρίες. Εξακολουθώ να προσπαθώ να δημιουργώ ευκαιρίες εκεί όπου στο παρελθόν έβλεπα απόρριψη. Μικρές επιτυχίες έρχονται πιο εύκολα όταν επιμένεις.
JC: Όταν κοιτάζω τα έργα σας, με εντυπωσιάζει η ζωντανή και θερμή χρήση των χρωμάτων. Τι είδους εργαλεία και τεχνικές χρησιμοποιείτε για να δημιουργήσετε αυτή την ένταση;
JD: Δουλεύω με υγρό ακρυλικό χρώμα Golden, το οποίο βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην υδατογραφία και την ελαιογραφία· έχει υφή παρόμοια με το μέλι. Μεγάλο μέρος του έργου μου ζωγραφίζεται με εξαιρετικά μικρά πινέλα, χρησιμοποιώντας πάρα πολλές στρώσεις. Κάθε έργο συνήθως ζωγραφίζεται πολλές φορές προτού ολοκληρωθεί, γεγονός που επιτρέπει στα χρώματα να γίνουν εξαιρετικά ζωντανά.
JC: Έχω φίλους και συγγενείς καλλιτέχνες, και το μόνιμο σχόλιο που ακούω όταν σχολιάζω τα έργα τους είναι: «Δεν έχει τελειώσει ακόμα». Πότε ξέρετε ότι έχετε ολοκληρώσει το έργο σας;
JD: Πρέπει να παραδεχτώ ότι μερικές φορές δυσκολεύομαι να καταλάβω πότε ένα έργο έχει ολοκληρωθεί. Στην πραγματικότητα, δεν νομίζω ότι τα έργα ολοκληρώνονται ποτέ εντελώς, όμως υπάρχει ένα σημείο όπου πρέπει να αφήσεις κάτω το πινέλο, να σημειώσεις όσα έμαθες και να προχωρήσεις. Έχω μάθει ότι ο καλλιτέχνης είναι συχνά πιο αυστηρός με τον εαυτό του. Τελικά, χαίρομαι που οι άνθρωποι βρίσκουν απόλαυση στο έργο μου.
Σημείωση της συνεντεύκτριας: Αυτή την περίοδο είμαι προπτυχιακή φοιτήτρια στο University of Waterloo και κάνω την πρακτική μου μέσω του προγράμματος Co-op στο TNQ. Θα είμαι στην ομάδα μέχρι το τέλος της χρονιάς και, μέχρι στιγμής, ο χρόνος μου εδώ έχει γεμίσει με νέες εμπειρίες και ευκαιρίες μάθησης. Είχα γνωρίσει προηγουμένως τον Jeff στο γραφείο μας, όταν ήρθε να παραδώσει το έργο του, και εντυπωσιάστηκα από τη διαρκή ταπεινότητά του, παρά την ικανότητά του να δημιουργεί τόσο εξαιρετική τέχνη. Όταν η Managing Editor, Emily Bednarz, μου πρότεινε να πάρω συνέντευξη από τον Jeff Dillon, άρπαξα την ευκαιρία να μάθω περισσότερα για εκείνον.
Σύνδεσμος προς το πρωτότυπο άρθρο: https://tnq.ca/interview-with-jeff-dillon/
