Προτιμάτε να ακούσετε;
Πατήστε εδώ για να το αναπαραγάγετε στην εφαρμογή Substack
Ένα πράγμα που έχω παρατηρήσει ανέκαθεν στη φύση είναι ότι τίποτα δεν μένει ακίνητο για πολύ. Τα δέντρα κινούνται με τον άνεμο. Το φως διασχίζει τους βράχους. Το νερό αναδιαμορφώνεται κάθε δευτερόλεπτο. Είτε στέκομαι σε μια ακτογραμμή είτε περπατώ μέσα στο δάσος, το βλέμμα μου συνεχίζει να κινείται. Αυτή η διαρκής κίνηση είναι κάτι που προσέχω, και είναι αυτό που προσπαθώ να μεταφέρω στους πίνακές μου.
#291 – «Everlasting Bond», 24” x 24″, Πρωτότυπος πίνακας του Jeff Dillon
Στο στούντιο, δομώ κάθε σύνθεση έτσι ώστε το βλέμμα να συνεχίζει να ταξιδεύει. Τα σχήματα οδηγούν το ένα στο άλλο. Οι ακμές καμπυλώνουν. Το χρώμα κινείται πάνω στον καμβά με τρόπο που μιμείται το πώς εξελίσσονται τα πράγματα στη φύση. Αφιερώνω χρόνο προσαρμόζοντας τη διάταξη, μέχρι να δημιουργηθεί ένας ρυθμός. Κάτι που μοιάζει ισορροπημένο αλλά ζωντανό. Δεν έχει να κάνει με τη δημιουργία μιας τέλειας σκηνής. Έχει να κάνει με τη δημιουργία ροής. Εκείνη είναι η στιγμή που ο πίνακας αρχίζει να αποκτά τη δική του ζωή. Μόλις το αισθανθώ αυτό, συγκεντρώνομαι και συνεχίζω με μεγαλύτερη καθαρότητα. Ο θόρυβος υποχωρεί. Ζωγραφίζω ήσυχα για ώρες, ημέρες ή εβδομάδες, μερικές φορές χωρίς να συνειδητοποιώ πόσος χρόνος έχει περάσει.
Δεν ζωγραφίζω με βάση συγκεκριμένες αναμνήσεις. Αυτό που αναζητώ είναι το είδος της συγκέντρωσης που νιώθω όταν βρίσκομαι έξω και είμαι απόλυτα παρών. Είναι εκείνη η ήρεμη επίγνωση που αισθάνεσαι όταν επιβραδύνεις και αρχίζεις να παρατηρείς πώς όλα ταιριάζουν μεταξύ τους. Αυτή τη σύνδεση, τον τρόπο με τον οποίο σχετίζονται το φως, η γη και η κίνηση, προσπαθώ να μεταφέρω στο έργο. Έχει λιγότερο να κάνει με το θέμα και περισσότερο με την ενέργεια που κινείται ανάμεσα στα μέρη.
Οι περισσότεροι πίνακες φτάνουν σε ένα στάδιο όπου τίποτα δεν μοιάζει να λειτουργεί. Τα σχήματα φαίνονται παράταιρα, τα χρώματα ανταγωνίζονται αντί να συμπληρώνουν το ένα το άλλο, και το σύνολο αρχίζει να μοιάζει ανήσυχο. Συνεχίζω να προσαρμόζω τις γραμμές, να μετατοπίζω την ισορροπία και να προσθέτω στρώσεις, μέχρι η σύνθεση να αρχίσει να δένει. Αυτό το ενδιάμεσο στάδιο είναι πάντα το πιο αβέβαιο. Εκεί εισχωρεί η αμφιβολία και μπορεί να γίνει απογοητευτικό. Έχω μάθει όμως να μην σταματώ εκεί. Ολοκληρώνω κάθε έργο που ξεκινώ, ακόμη κι όταν δεν είμαι σίγουρος προς τα πού κατευθύνεται. Σχεδόν σε κάθε περίπτωση, αυτή η αίσθηση ολοκλήρωσης εμφανίζεται μόνο στο τέλος. Τότε μπορώ επιτέλους να δω προς τα πού κατευθυνόταν ο πίνακας όλο αυτό το διάστημα.
#279 – «Weathering Life’s Storms», 20″ x 40″, Πρωτότυπος πίνακας του Jeff Dillon
Όταν πρωτοξεκίνησα να ζωγραφίζω, χρησιμοποιούσα μαύρες γραμμές για να ορίζω τα πάντα. Αυτό με βοήθησε να κατανοήσω τη δομή και τον χώρο. Ήταν ένας τρόπος να διασπώ τα πράγματα και να τα ανασυνθέτω. Με τον καιρό, αυτό άλλαξε. Τώρα η γραμμική δουλειά ενσωματώνεται στον πίνακα ή υποχωρεί εντελώς, ανάλογα με το τι χρειάζεται το έργο. Μερικές φορές οι γραμμές είναι έντονες και σκόπιμες. Άλλες φορές εξαφανίζονται εντελώς και αντικαθίστανται από αλλαγές στον τόνο ή την υφή. Αφήνω τον πίνακα να καθοδηγήσει αυτή την απόφαση.
Από τότε που αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική, πριν από τρία χρόνια, έχω τον χώρο να αναλαμβάνω πιο πολυεπίπεδα και μελετημένα έργα. Ο ρυθμός δεν έχει αυξηθεί, αλλά το βάθος έχει. Εργάζομαι σε μεγαλύτερους καμβάδες, δημιουργώ πιο σύνθετες συνθέσεις και αφιερώνω περισσότερο χρόνο στην ανάπτυξη κάθε ιδέας. Ο χρόνος στο στούντιο έχει διαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο έχει εξελιχθεί το ύφος μου. Δεν έχει να κάνει με το να παράγω περισσότερα, αλλά με το να προσεγγίζω κάθε έργο με μεγαλύτερη συγκέντρωση και πρόθεση. Αφήνω το έργο να ξεδιπλωθεί με τον δικό του ρυθμό, και αυτός ο χώρος έχει κάνει τους πίνακες πιο δυνατούς.
Όταν οι άνθρωποι στέκονται μπροστά στα έργα μου, ελπίζω να νιώθουν την ίδια ήρεμη συγκέντρωση που νιώθω κι εγώ όταν βρίσκομαι στη φύση. Θέλω να αισθανθούν την κίνηση, τη σύνδεση ανάμεσα σε όλα τα στοιχεία. Δεν είναι μόνο δέντρα, βράχοι και ουρανοί. Είναι ο τρόπος με τον οποίο σχετίζονται όλα μεταξύ τους, ο τρόπος με τον οποίο γέρνουν το ένα προς το άλλο και κινούνται σαν ένα. Αυτό είναι το μέρος που με ενδιαφέρει περισσότερο. Όταν ένας θεατής μού λέει ότι αισθάνεται σαν να έχει βρεθεί εκεί, ακόμη κι αν δεν έχει πάει, ξέρω ότι ο πίνακας έχει επιτελέσει τον σκοπό του.
Δεν υπάρχει σταθερή πορεία όταν ζωγραφίζω. Αυτό που ξεκινά ως μια ξεκάθαρη ιδέα μπορεί να αλλάξει στη μέση. Κάποιες αποφάσεις μοιάζουν σωστές αμέσως. Άλλες χρειάζονται χρόνο. Ξαναδουλεύω ένα τμήμα ξανά και ξανά, μέχρι να ενταχθεί σωστά στη σύνθεση. Αυτή η διαρκής εναλλαγή είναι μέρος της διαδικασίας. Το έργο αλλάζει καθώς προχωρώ, κι εγώ προσαρμόζομαι μαζί του. Έχω μάθει να μην περιμένω ότι θα ξεδιπλωθεί σε ευθεία γραμμή.
#196 – «Grounding», 30″ x 60″, Πρωτότυπος πίνακας του Jeff Dillon
Κάθε πίνακας φέρνει τα δικά του προβλήματα προς επίλυση. Πώς συνδέονται οι μορφές; Λειτουργεί η κίνηση; Διατηρείται η ενέργεια σε όλο τον καμβά; Αυτού του είδους είναι τα ερωτήματα που βρίσκω τον εαυτό μου να θέτει, συχνά αρκετά προχωρημένος στη διαδικασία. Το να ολοκληρώνω ένα έργο δεν σημαίνει ότι όλα έχουν τακτοποιηθεί άψογα. Σημαίνει απλώς ότι το έχω προχωρήσει όσο περισσότερο μπορούσε.
Αυτή η διαδικασία της διερεύνησης, της διαμόρφωσης του έργου, της ανταπόκρισης σε αυτό και της παρατήρησης του πού οδηγεί είναι που κρατά τη δουλειά ενδιαφέρουσα. Δεν ζωγραφίζω για να επαναλάβω κάτι που έχω ήδη κάνει. Ζωγραφίζω για να ανακαλύψω τι είναι δυνατό μέσα σε κάθε νέα σύνθεση.
~Jeff
