Liever luisteren?
Tik hier om het in de Substack-app af te spelen
#89 – ‘Nightwood’, schilderij van Jeff Dillon Fine Art
Terwijl bosbranden door Canada blijven razen, kom ik steeds weer terug bij mijn schilderij Nightwood. Ik maakte het jaren geleden, maar het draagt nu een ander gewicht in zich—een gewicht dat geworteld lijkt in alles wat we in het hele land meemaken.
Mijn band met het bos gaat helemaal terug tot mijn jeugd. Ik bracht talloze zomers door met het verkennen van de bossen, het beklimmen van bomen, het omdraaien van bladeren en het observeren van de manier waarop het licht door het bladerdak viel. Zo leerde ik het ritme van de natuurlijke wereld kennen. Voor mij was het meer dan een speelplaats; het was een plek van verwondering, rust en betekenis. Die liefde bleef ook in mijn volwassen leven bestaan en leidde uiteindelijk tot een studie tuinbouw, waarin ik mijn inzicht in de werking van ecosystemen verdiepte en leerde waarom bossen zo’n diepgaande betekenis hebben.
Zelfs nu staan er planten in mijn studio en komen bomen voor in bijna elk schilderij dat ik maak. Ze zijn onderdeel geworden van de manier waarop ik mijn kunst verwerk. Maar de bossen zien branden—hele regio’s verstikt door rook, gezinnen die hun huis moeten verlaten, bedreigde wilde dieren en brandweerlieden die alles riskeren om te beschermen wat er nog over is—dat is hartverscheurend. En het herinnert ons eraan hoe kwetsbaar dit evenwicht is geworden.
Het evenwicht waar ik het over heb, is niet alleen ecologisch; het is tegelijkertijd ook emotioneel, sociaal en ecologisch. Zo lang hebben we erop vertrouwd dat de natuur zich zou herstellen, dat bossen zouden genezen en dat de seizoenen zouden verlopen zoals altijd. Maar deze branden komen heviger, sneller en vroeger dan vroeger. De bodem krijgt geen tijd om te herstellen. Wilde dieren kunnen zich niet altijd aanpassen. De systemen die er zijn om mensen te beschermen, komen elk jaar verder onder druk te staan.
Wat we meemaken is niet alleen de natuur die doet wat ze altijd heeft gedaan; het is de natuur die onder druk staat. Te weinig regen. Te veel hitte. Land dat uitdroogt en zich zo goed mogelijk staande probeert te houden. En dat alles gebeurt op een schaal die steeds moeilijker te negeren is.
Ik schilderde Nightwood in de wetenschap dat vuur al lange tijd een rol speelt in de cyclus van de natuur. Onder de juiste omstandigheden vernieuwt het de aarde, doet het kegels openspringen, ruimt het overwoekering op en creëert het ruimte voor nieuw leven. Maar wat we nu zien, voelt anders. Het ís anders. Deze branden wijzen op een dieper onevenwicht, een dat de meesten van ons herkennen. Een veranderend klimaat. Een groeiende urgentie. En een steeds hogere prijs voor degenen die het dichtst bij het land leven.
Dit schilderij is mijn manier om getuige te zijn. Niet als een statement, maar als een vastlegging van gevoel. Een manier om de mensen die dit meemaken te erkennen, evenals de diepe emotionele tol van het toekijken hoe iets waar je van houdt moeite heeft om te overleven.
Als jij hierdoor bent getroffen, weet dan dat ik aan je denk. En als je, net als ik, je hele leven tot bossen bent aangetrokken—tot hun schoonheid en veerkracht—hoop ik dat Nightwood je een moment biedt om stil te staan, je te herinneren en ruimte te maken voor wat we nu allemaal doormaken.
En zelfs te midden van dit alles geloof ik nog steeds in ons, in ons vermogen om samen te komen wanneer dat het belangrijkst is. In tijden van crisis zijn het vaak gewone mensen die ons laten zien hoe hoop er werkelijk uitziet. Buren die buren helpen, gemeenschappen die opstaan om elkaar te steunen en stille daden van moed die ons eraan herinneren dat we niet alleen zijn. In deze gezamenlijke momenten van zorg en veerkracht begint de weg vooruit vorm te krijgen. Ik geloof dat we de aarde samen kunnen helen.
Jeff
