Luister je liever?
Tik hier om het in de Substack-app af te spelen
Eén ding dat me altijd is opgevallen aan de natuur, is dat niets lang stilstaat. Bomen bewegen in de wind. Licht trekt over rotsen. Water hervormt zichzelf van seconde tot seconde. Of ik nu aan de kust sta of door het bos wandel, mijn blik blijft bewegen. Die voortdurende beweging is iets waar ik aandacht aan besteed, en het is wat ik in mijn schilderijen probeer mee te nemen.
#291 – ‘Everlasting Bond’, 24” x 24″, origineel schilderij van Jeff Dillon
In mijn atelier bouw ik elke compositie zo op dat het oog blijft bewegen. Vormen vloeien in elkaar over. Randen buigen. Kleur beweegt over het doek op een manier die nabootst hoe dingen zich in de natuur ontvouwen. Ik besteed tijd aan het aanpassen van de indeling totdat er een ritme ontstaat. Iets dat evenwichtig maar levendig aanvoelt. Het gaat niet om het creëren van een perfect tafereel. Het gaat om het creëren van stroming. Dat is het moment waarop het schilderij een eigen leven begint te krijgen. Zodra ik dat aanvoel, vind ik mijn concentratie en ga ik met meer helderheid verder. Het geluid om me heen valt weg. Ik schilder uren, dagen of wekenlang in stilte, soms zonder te beseffen hoeveel tijd er is verstreken.
Ik schilder niet vanuit specifieke herinneringen. Waar ik naar op zoek ben, is de vorm van concentratie die ik ervaar wanneer ik buiten ben en volledig in het moment opga. Het is die kalme opmerkzaamheid die je voelt wanneer je vertraagt en begint op te merken hoe alles samenhangt. Die verbinding — de manier waarop licht, land en beweging zich tot elkaar verhouden — probeer ik in mijn werk te brengen. Het gaat minder om het onderwerp en meer om de energie die tussen de onderdelen beweegt.
De meeste schilderijen bereiken een fase waarin niets lijkt te werken. De vormen voelen niet goed aan, de kleuren concurreren in plaats van elkaar aan te vullen, en het geheel begint onrustig te voelen. Ik blijf de lijnen aanpassen, de balans verschuiven en lagen aanbrengen totdat de compositie langzaam samenkomt. Die tussenfase is altijd het meest onzeker. Daar sluipt de twijfel binnen, en dat kan frustrerend zijn. Maar ik heb geleerd daar niet te stoppen. Elk werk waaraan ik begin, maak ik af, zelfs wanneer ik niet zeker weet waar het naartoe gaat. In bijna alle gevallen ontstaat dat gevoel van voltooiing pas aan het einde. Dan kan ik eindelijk zien waar het schilderij al die tijd naartoe werkte.
#279 – ‘Weathering Life’s Storms’, 20″ x 40″, origineel schilderij van Jeff Dillon
Toen ik net begon met schilderen, gebruikte ik zwarte lijnen om alles te definiëren. Dat hielp me om structuur en ruimte te begrijpen. Het was een manier om dingen op te delen en opnieuw op te bouwen. Na verloop van tijd veranderde dat. Nu vloeit het lijnwerk op in het schilderij of treedt het helemaal naar de achtergrond, afhankelijk van wat het werk nodig heeft. Soms zijn de lijnen sterk en doelbewust. Op andere momenten verdwijnen ze volledig en worden ze vervangen door veranderingen in tint of textuur. Ik laat het schilderij die beslissing sturen.
Sinds ik drie jaar geleden fulltime ben gaan schilderen, heb ik de ruimte gehad om meer gelaagd en doordacht werk te maken. Het tempo is niet toegenomen, maar de diepgang wel. Ik werk op grotere doeken, bouw complexere composities op en besteed meer tijd aan het uitwerken van elk idee. Die tijd in het atelier heeft de manier gevormd waarop mijn stijl zich heeft ontwikkeld. Het gaat niet om meer produceren, maar om elk werk met meer focus en intentie te benaderen. Ik laat het werk zich in zijn eigen tempo ontvouwen, en die ruimte heeft de schilderijen sterker gemaakt.
Wanneer mensen voor mijn werk staan, hoop ik dat ze dezelfde stille concentratie voelen die ik ervaar wanneer ik in de natuur ben. Ik wil dat ze de beweging voelen, de verbinding tussen alle elementen. Het gaat niet alleen om bomen, rotsen en luchten. Het gaat erom hoe ze zich allemaal tot elkaar verhouden, hoe ze tegen elkaar aanleunen en als één geheel bewegen. Dat is het deel dat voor mij het belangrijkst is. Wanneer een kijker me vertelt dat hij of zij het gevoel heeft daar te zijn geweest, zelfs als dat niet zo is, weet ik dat het schilderij zijn werk heeft gedaan.
Er is geen vast pad wanneer ik schilder. Wat begint als een duidelijk idee kan halverwege veranderen. Sommige beslissingen voelen meteen goed. Andere hebben tijd nodig. Ik werk een gedeelte steeds opnieuw uit totdat het goed binnen de compositie past. Dat heen en weer bewegen hoort erbij. Het werk verandert terwijl ik bezig ben, en ik verander mee. Ik heb geleerd niet te verwachten dat het zich in een rechte lijn ontvouwt.
#196 – ‘Grounding’, 30″ x 60″, origineel schilderij van Jeff Dillon
Elk schilderij brengt zijn eigen problemen met zich mee die opgelost moeten worden. Hoe verbinden de vormen zich met elkaar? Werkt de beweging? Blijft de energie over het hele doek overeind? Dat zijn de vragen die ik mezelf stel, vaak diep in het proces. Een werk afmaken betekent niet dat alles netjes is afgerond. Het betekent alleen dat ik het zo ver heb gebracht als mogelijk was.
Dat proces van dingen uitzoeken, het werk vormgeven, erop reageren en zien waar het naartoe leidt, houdt het vak interessant. Ik schilder niet om iets wat ik al heb gedaan te herhalen. Ik schilder om te ontdekken wat er binnen elke nieuwe compositie mogelijk is.
~Jeff
